Lieve Noah en Sophia,

Als jullie dit lezen, weet ik niet waar jullie zijn, hoe oud jullie zijn, of in welke fase van het leven.

Misschien zijn we dichtbij. Misschien ook even niet.

Wat hier staat, heb ik niet geschreven uit angst dat jullie verdwalen. En ook niet omdat ik denk dat ik alles weet.

Ik heb dit geschreven omdat ik weet hoe het voelt om te zoeken, om vragen te hebben, en om iemand te missen die gewoon zegt:

Dit is hoe ik keek.

Dit is geen boek dat je van begin tot eind hoeft te lezen. Het is iets om in terug te komen. Om iets open te slaan, en iets anders te laten liggen.

Jullie hoeven mijn woorden niet over te nemen. Maar ik hoop dat je ergens voelt dat je niet hoeft te beginnen zonder richting.

Wat je ook gelooft. Waar je ook staat. Hoe je ook kijkt.

Dit is mijn stem. Niet om te sturen, maar om er te zijn als je hem nodig hebt.

Liefs,
Papa