Schepping#

Wanneer de Bijbel begint met schepping, doet hij dat niet om een discussie te starten, maar om een kader neer te zetten.

Genesis 1 wil niet eerst uitleggen wie God is, maar laat zien wat Hij doet.

Dat is belangrijk, want het zet de toon voor alles wat volgt.

De wereld ontstaat niet uit chaos, strijd of toeval, maar uit orde en bedoeling. Er is structuur, onderscheid, ritme. Licht en donker. Tijd. Leven.

Voordat de mens verschijnt, is er al betekenis.

Orde#

Dat betekent dat de mens niet wordt neergezet als iemand die betekenis moet maken, maar als iemand die leert leven binnen wat gegeven is.

Wat mij altijd opvalt, is dat God alles wat Hij schept “goed” noemt, nog vóórdat er ook maar één keuze door de mens is gemaakt.

Goed betekent hier niet: af, perfect, of onaantastbaar.

Goed betekent: het klopt met de bedoeling.

Dat is essentieel. Want het laat zien dat breuk en zonde niet horen bij het ontwerp, maar bij wat daarna gebeurt.

Vrijheid#

In dit begin is er vrijheid, maar nog geen schuld. Er is verantwoordelijkheid, maar nog geen last. Er is relatie, zonder afstand.

Dat helpt mij om later, wanneer het verhaal over breuk en falen gaat, niet te vergeten dat dit niet is waar het verhaal begon.

Schepping is geen decor voor een morele les. Het is de basis waarop alles wat volgt begrepen moet worden.

Wat later breekt, was eerst goed. Wat later wordt hersteld, had eerst bedoeling.

Dat perspectief ben ik nooit meer kwijtgeraakt bij het lezen van de Bijbel.