Reflectie – Begin & Mens

Er zijn momenten geweest dat ik vastliep. In geloof. In mensen. In mezelf.

Wat mij dan hielp, was zelden vooruit kijken. Ik ging niet zoeken naar nieuwe antwoorden, maar terug naar het begin.

Niet omdat daar alles wordt opgelost, maar omdat daar wordt herinnerd waar het ooit om begon.

Schepping vóór breuk. Bedoeling vóór oordeel.

Dat perspectief heeft mij behoed voor cynisme en voor hardheid.

Genesis 1–3 heeft mijn godsbeeld diep gevormd.

Ik zie hier geen God die controleert uit angst, maar een God die durft loslaten.

Hij schept ruimte. Geeft vrijheid. En neemt het risico dat relatie ook kan breken.

Wat mij altijd is bijgebleven, is dat God na de breuk niet verdwijnt, maar zoekt.

Niet met beschuldiging, maar met een vraag: Waar ben je?

Dat zegt mij dat betrokkenheid voor God belangrijker is dan gelijk krijgen.

Mensen beginnen niet als probleem. Ze beginnen met bedoeling.

Dat betekent niet dat alles goed blijft. Vrijheid brengt risico. Keuzes hebben gevolgen. Relaties kunnen beschadigen.

Maar als je mensen alleen bekijkt door de lens van falen, mis je iets essentieels.

Ik heb geleerd om mensen niet te benaderen vanuit wantrouwen, maar vanuit oorsprong.

Niet naïef. Wel eerlijk.

Psalm 1 is mij altijd bijgebleven, juist omdat hij niet begint met wat je moet geloven, maar met hoe je je weg kiest.

Wegen. Richting. Invloed.

Genesis laat zien waar het begon. Psalm 1 laat zien hoe je onderweg blijft.

Niet door perfect te zijn, maar door te weten waar je wortelt.

Als je dit leest en je herkent jezelf niet in mijn woorden, dan is dat oké.

Dit is geen uitnodiging om het met mij eens te worden. Het is een uitnodiging om te zien hoe ik keek.

Ik hoop dat je onthoudt:

En als je ooit vastloopt, weet dan: teruggaan naar het begin is geen zwakte.

Het kan juist helpen om weer te zien waar je vandaan komt.