Land, leiders & verdeeldheid#

Wanneer vestiging nieuwe vragen oproept

Na de woestijn verandert alles. Niet omdat het volk ineens anders is, maar omdat de omstandigheden dat zijn.

Er is nu land.
Plaats.
Structuur.

Wat onderweg werd geleerd, moet nu standhouden in het gewone leven.

Dat blijkt moeilijker dan trekken door de woestijn.

In het land krijgt vrijheid vorm. Er zijn grenzen, akkers, huizen.

Er is bezit.
Er is veiligheid.
En er is iets te verliezen.

Dat verandert hoe mensen leven en hoe ze naar God kijken.

Wat onderweg afhankelijkheid vroeg, vraagt nu verantwoordelijkheid.

Zolang het volk onderweg was, was leiding tijdelijk.

Nu ontstaan vragen:

Leiderschap wordt onvermijdelijk.

Maar leiderschap brengt spanning mee.

Want wie leidt, kan dienen, of zichzelf centraal zetten.

In deze fase van het verhaal ontstaat een terugkerend patroon:

En God reageert.

Niet door het verhaal af te breken, maar door het opnieuw bij te sturen.

Dat gebeurt niet één keer, maar steeds opnieuw.

Wat hier volgt, is geen plotseling verval.

Het is uitwerking van alles wat al aanwezig was:

Wanneer die samenkomen, ontstaat verdeeldheid.

Niet omdat God afwezig is, maar omdat mensen keuzes maken.

Wat mij in dit deel van het verhaal altijd raakt, is dat God Zich niet terugtrekt wanneer mensen het ingewikkeld maken.

Hij spreekt.
Corrigeert.
Roept terug.

Niet alles wordt goedgekeurd.
Maar het verbond blijft staan.

Dat geeft gewicht aan wat hier gebeurt.

Deze fase laat zien dat geloof niet aleen gaat over begin en bevrijding, maar over volhouden.

Over leven met God wanneer er structuren zijn, belangen, en macht.

Dat maakt dit deel confronterend, maar ook eerlijk.

Vanaf hier wordt het verhaal gelaagder.

Er komen:

Niet als losse figuren, maar als antwoorden op dezelfde vraag:

Hoe leef je met God wanneer je niet meer onderweg bent?