Richteren#

Vrijheid zonder bedding

Na vestiging in het land is er vrijheid. Maar er is geen centrale leiding.

De tekst vat deze periode samen met een zin die alles zegt:

“In die dagen was er geen koning in Israël; ieder deed wat goed was in zijn eigen ogen.”
– Richteren 21:25

Dat klinkt modern.
En gevaarlijk.

Vrijheid zoner gezamenlijke richting wordt al snel willekeur.

Het boek Richteren volgt geen opbouw, maar een cirkel.

Steeds opnieuw gebeurt dit:

Niet één keer.
Maar steeds opnieuw.

Dat maakt dit boek ongemakkelijk.
En eerlijk.

De richters zijn geen koningen. En ook geen heiligen.

Ze worden geroepen op momenten van nood.

Soms moedig.
Soms impulsief.
Soms beschadigd.

God gebruikt hen niet omdat ze ideaal zijn, maar omdat er niemand anders is.

Dat zegt iets over deze tijd.
En iets over God.

Wat opvalt:
naarmate het verhaal vordert, worden de richters problematischer.

Wat begint met leiders die redden en herstellen, eindigt met geweld, misbruik en morele verwarring.

De cirkel wordt geen cirkel meer, maar een neerwaartse spiraal.

Vrijheid zonder bedding slijt mensen uit.

In het boek Richteren is God aanwezig, maar niet dominant.

Hij grijpt in, maar niet structureel.

Hij corrigeert, maar niet definitief.

God laat zien wat er gebeurt als mensen vrijheid losmaken van richting.

Niet door alles te verhinderen, maar door gevolgen zichtbaar te laten worden.

Dit boek leerde ij dat goede bedoelingen niet genoeg zijn.

Dat geloof zonder ritme uitput.

En dat atuonomie, hoe aantrekkelijk ook, mensen niet draagt op de lange termijn.

Vrijheid heeft bedding nodig.

Richteren schuurt omdat het geen oplossing aandraagt.

Er is geen afsluiting. Geen herstelmoment.

Het boek eindigt open, bijna wanhopig.

En dat is bewust.

Het laat voelen dat er iets ontbreekt.

Na Richteren kan het niet zo doorgaan.

Er ontstaat verlangen naar:

Niet om vrijheid op te geven, maar om haar te beschermen.

Dat verlangen leidt rechtstreeks naar het volgende deel van het verhaal.