Brief aan Noah en Sophia

Lieve Noah en Sophia,

Als jullie dit lezen, weet ik niet waar jullie zijn, hoe oud jullie zijn, of in welke fase van het leven jullie je bevinden. Misschien zijn we op dat moment dicht bij elkaar. Misschien ook even niet.

Wat hier staat heb ik niet geschreven uit angst dat jullie verdwalen, en ook niet omdat ik denk dat ik alles weet. Ik heb dit geschreven omdat ik zelf weet hoe het voelt om te zoeken, om vragen te hebben, en soms iemand te missen die gewoon zegt: zo keek ik ernaar, en zo probeerde ik het te begrijpen.

Dat is eigenlijk wat deze website is.

Geen boek dat je van begin tot eind moet lezen. Geen uitleg die je moet overnemen. Zie het eerder als een plek waar je af en toe kunt terugkomen. Iets om open te slaan wanneer je wilt kijken, en weer te laten liggen wanneer het moment voorbij is.

Jullie hoeven mijn woorden niet te volgen. Maar ik hoop dat jullie ergens voelen dat jullie niet helemaal zonder richting hoeven te beginnen.

Wat je ook gelooft, waar je ook staat en hoe je ook naar de wereld kijkt: dit is mijn stem.
Een plek waar je mij kunt horen nadenken, vragen stellen en proberen te begrijpen.

Niet om jullie te sturen, maar om er te zijn wanneer jullie die stem misschien even nodig hebben.

Lees wat helpt. Laat los wat niet past.

Liefs,
Papa